Moje trzydzieste urodziny, rocznica, którą zazwyczaj obchodzi się hucznie, nie chciałam hucznego świętowania, ale Kirył nalegał: „Polina, co robisz, to ważna data” – powiedział, patrząc na mnie swoimi brązowymi oczami, w których tańczyły złote iskry, te same iskry, przez które kiedyś zakochałam się w nim po uszy, teraz, patrząc wstecz, rozumiem, że te iskry nie były oznaką szczególnego ciepła, ale po prostu grą świateł, zwodniczą, jak wiele rzeczy w naszym życiu rodzinnym.
Poranek moich urodzin rozpoczął się od pośpiechu. Kirył zarezerwował salę bankietową w restauracji Bellagio, najdroższym i najbardziej pretensjonalnym lokalu w naszym mieście. Wiedziałam, że ten wybór nie tyle dotyczył mnie, co jego matki, Walentyny Siergiejewny, kobiety, która przez osiem lat naszego małżeństwa ani razu nie zwróciła się do mnie po imieniu, woląc radzić sobie z bezimienną osobą, nią, a w najlepszym razie z naszą synową.
