Cliffanger, wróciłem do domu z kartką od Lucii w ręku. To, co ofiarowałeś, nie było dokładnie tym, co ci powiedziano. Te słowa rozbrzmiewały w mojej głowie. Czy kiedykolwiek czułeś się tak samo? Że wszystko wokół ciebie wydaje się normalne, ale pod powierzchnią kryje się wielkie kłamstwo, które lada chwila eksploduje. Czułem to w każdym bolesnym oddechu, w każdym ciężkim kroku, jaki stawiałem po domu. Tej nocy nie mogłem spać. Pokój pogrążył się w ciszy, słychać było jedynie spokojny oddech Juliana obok mnie.
Oddałam wątrobę mojemu mężowi… ale lekarz powiedział mi: „Proszę pani, ta wątroba nie jest dla niego”. Więc…
