W mieszkaniu panowała niezwykła cisza od rana. Mila siedziała przy maszynie do szycia przy oknie, ostrożnie przesuwając materiał pod igłą, starając się nie myśleć o tym, że dziś znowu będzie musiała radzić sobie z czynszem. Ostatnio dostawała więcej zleceń, ale wraz z nimi pojawiło się zmęczenie – niekończące się, lepkie, jak kurz na zasłonach, które zawsze zamierzała wyprać, ale nigdy się do tego nie zabrała.
Zegar tykał w kuchni, a ołówek szeleścił w pokoju dziecięcym – Artem rysował, nucąc pod nosem. Danił obiecał znaleźć pracę „lato”, ale ten dzień nigdy nie nadszedł. Coraz bardziej siedział z telefonem w milczeniu, jakby czekał na cud, który otworzy mu drzwi.
