Kiedy myślę o mojej babci, Margaret Harper, pierwsze słowo, które przychodzi mi na myśl, to „oszczędna” . Była typem kobiety, która czyściła torebki strunowe, żeby używać ich ponownie, skrupulatnie wycinała kupony z niedzielnej gazety i zachowywała każdą gumkę recepturkę, drucik zaciskowy i torbę na zakupy jak cenne pamiątki rodzinne.
Dla nas, swojej rodziny, była kochająca, oczywiście – bezgranicznie. Ale była też, w naszych oczach, nieco staroświecka, wręcz ekscentryczna w swoim oddaniu życiu w prostocie i oszczędności.
