🕰️ Cofnijmy się na chwilę w czasie… Wyobraź sobie: późny wieczór w sowieckim mieszkaniu. Na zewnątrz jest już ciemno, kuchnia wypełnia się pysznym aromatem obiadu 🍲, z salonu dobiega donośny głos lektora programu telewizyjnego „Wriemia” 📺, a ty, w przytulnych kapciach 🥿, leniwie przechodzisz obok lodówki. Otwierasz drzwi… i wyjmujesz trochę kefiru 🥛 – chłodnego, lekko kwaskowatego, prawdziwego. To był swego rodzaju rytuał, prawie jak picie herbaty w Anglii: kefir na noc – skromna tradycja, która nie wymagała zbędnych ceregieli. Po prostu zadziałało i tyle.
🥛 Kefir: skromny bohater bez wielkiej sławy. W Związku Radzieckim kefir można było znaleźć w każdym domu. Nie reklamowano go na każdym rogu, nie kosztował fortuny i nikt nie nazywał go „probiotyczną, funkcjonalną, fermentowaną superżywnością”. 🙃. Ludzie po prostu go pili. Codziennie. I wiecie co? To był prawdziwy eliksir zdrowia, ukryty w zwykłej szklanej butelce zamkniętej folią zamiast wieczka.
