Noc, w której wszystko się zmieniło: jak cud w sali porodowej przywrócił miłość do życia

Byłam tam, siedziałam wyprostowana, wyczerpana, ale żywa, trzymając w ramionach naszą nowonarodzoną córeczkę.

Zamarł w drzwiach, z niedowierzaniem wymalowanym na twarzy. Potem kolana ugięły się pod nim i popłynęły łzy – nie z żalu, ale z czystej ulgi, że życie dało mu drugą szansę.