Panie Whitman, chcę zaznaczyć, że Marcusowi zostało jeszcze 15 minut. Powiedział pan 20. Trzeba mu pozwolić dokończyć. Dobrze, pan Whitman zaśmiał się, ale był to pusty śmiech, pozbawiony wesołości. Od kiedy sprawiedliwość jest tematem dyskusji w matematyce? Albo się ją osiąga, albo nie. I oczywiście, ciche pukanie do drzwi przerwało jej.
Wszyscy odwrócili się i zobaczyli dyrektor Evely Carter stojącą w drzwiach, nienagannie ubraną w swój profesjonalny strój, z nieprzeniknionym wyrazem twarzy. Jako Afroamerykanka, która awansowała w systemie edukacji, sama jej obecność budziła szacunek. „Panie Whitman” – powiedziała spokojnie, wchodząc do klasy. „Przechodziłam obok i nie mogłam nie usłyszeć podniesionych głosów. Coś się stało?” Twarz pana Whitmana drgnęła kilka razy, zanim przybrała wyraz, który najwyraźniej miał być profesjonalnym uśmiechem. Dyrektor Carter, w samą porę, miała zamiar ją zawołać. „Mamy problem z…
