To było spokojne niedzielne popołudnie w naszym małym salonie, rodzaj leniwego dnia, kiedy wszystko czuje się nadal poza miękkim nut lodówki. Kończyłem sprzątanie przestrzeni, przygotowywałem się do siedzenia, kiedy moja córka, nie starsza niż pięć lat, nagle wybuchła płacząc przy oknie.
“Tato, nie możesz się z nią ożenić – jesteś już żonaty”, szlochała, jej mały palec drżał wskazując na cień rzucony tuż za szkłem.
