Było późne popołudnie przed madrasą w cichej uliczce małego kalifornijskiego miasta, zaraz po pogrzebie mojego ojca. Powietrze wydawało się ciężkie, ale wciąż zwyczajne, gdy rodziny pakowały się i odpływały. Kiedy moja przyjaciółka Sarah spadła na chodnik, bez życia, tuż przy wyblakłych schodach, gdzie spędziliśmy popołudnia czekając na zakończenie modlitwy, wydawało się niemożliwe.
Minutę później pojawił się człowiek, którego prawie nie rozpoznałem.
