Popołudniowe światło filtruje przez małe okno, rzucając słaby blask na moim ekranie laptopa. Siedzę na krawędzi chwiejnego krzesła, bijąc serce, wpisując słowa, które brzmią na mój umysł: “Nie zamierzam uczyć młodych dziewcząt jak to zrobić”.
Pokój jest zatłoczony ulotkami medycznymi i niespokojnymi meblami, które stały się zbyt znajome. Jednak to słaby zapach antyseptyki naostrza ten moment, przypominając mi o rzeczywistości, z którą codziennie się spotykam.
