Schyliłam się, żeby wziąć buty na korytarz po pracy, kiedy mój pies nagle przycisnął nos mocno do mojego krocza, wąchając z intensywnością, która była niemal żenująca.
To było jedno z tych codziennych pozdrowień – normalne dla właścicieli psów, ale ten moment wciąż mnie kręcił, zwłaszcza gdy mój sąsiad przechodził przez otwarte drzwi.
To, co naprawdę sprawiło, że poczułam się niezręcznie, to jak silny był dla niego zapach, a ja nie mogłam do końca pogodzić tego z tym, jak zwykle myślę o sobie.
Dlaczego ten szczególny zapach tak mówił mojemu psu?
Ta mała, dziwna interakcja była w mojej głowie cały tydzień.
Nie chodzi tylko o zachowanie psa – wydaje mi się, że jest coś w tym, jak inni mnie zauważają, albo nie, w ten mały sposób.
To niepokojące, jak bardzo się na tym skupiam.
Może to jest codzienna niewidzialność, którą czuję w pracy, albo jak mój partner wydaje się obojętny ostatnio.
Może to tylko niezręczność chwili, ale nie mogę pozbyć się uczucia dyskomfortu.
Moje codzienne życie to cykl długich godzin pracy w pracy, która bardziej polega na utrzymaniu pokoju niż na czynieniu postępów.
Wracam do domu gotować obiad, wyprowadzać psa, i zajmować się małymi obowiązkami podczas próby pozostania w związku z moim partnerem, który pracuje na różnych zmianach.
Rutyny sprawiają, że dni rozmywają się, a presja, aby utrzymać się na szczycie terminów pracy i odpowiedzialności osobistej toczą się cicho.
Jest też trwałe poczucie, że inni, szczególnie w pracy, nie widzą mnie w pełni – tylko powierzchnię.
W pracy, mój menedżer posiada klucze do jakiegokolwiek postępu lub elastyczności, ale często odrzuca moje pomysły na spotkaniach i ledwo przyjmuje moje uwagi.
To jak subtelne zimne ramię, którego nie mogę nazwać – po prostu nie angażuje się ze mną ponad to, co jest konieczne.
Atmosfera jest nierówna, a faworyzowanie głośniejszych współpracowników sprawia, że boję się wzbudzać obawy.
Zacząłem drugi raz zgadywać, czy mówienie jest warte ryzyka.
Czytaj więcej na następnej stronie
