Pierwotna restauracja w Springfield była jednak inna. Nie była tylko biznesem. To było wspomnienie. To tam Michael nauczył się przewracać jajka bez rozbijania żółtka, tam zrozumiał, że słuchanie jest równie ważne, jak obsługa, tam, gdzie zostawał otwarty do późna, żeby dotrzymać towarzystwa samotnym, stałym gościom.
Ostatnio jednak czułem, że coś jest nie tak.
Liczby nie miały sensu. Opinie klientów były entuzjastyczne. Komplementy na temat jedzenia, atmosfery i nostalgii płynęły strumieniami. Jednak zyski w głównej lokalizacji malały. Powoli, systematycznie, niczym wyciek, którego nikt nie potrafił znaleźć. Jeszcze bardziej niepokojąca była rotacja personelu. Wieloletni pracownicy odchodzili. Ludzie, którzy kiedyś traktowali restaurację jak drugi dom, nagle zniknęli, zastąpieni przez młodsze twarze, które nie zostały na długo.
Kiedy Michael zapytał dlaczego, otrzymał niejasne odpowiedzi. Ludzie chcieli zmian. Nowych możliwości. Niczego konkretnego.
Ze swojego biura oddalonego o trzydzieści mil, otoczonego szkłem, ciszą i oprawionymi w ramki nagrodami, na które już rzadko patrzył, Michael wpatrywał się w arkusze kalkulacyjne, które opowiadały tylko połowę historii. Wiedział, że nie należy ufać samym liczbom. Restauracje nie żyją i nie umierają dzięki danym. Żyją i nie umierają dzięki ludziom.
A on nie był już wystarczająco blisko, żeby widzieć, co robią ci ludzie.
Decyzja zapadła późną nocą, po kolejnej niespokojnej godzinie spędzonej na ponownym czytaniu raportów, które nie dawały żadnych odpowiedzi. Michael zamknął laptopa, odchylił się na krześle i poczuł, jak coś niekomfortowego osiada mu w piersi.
Dystans.
Odniósł już na tyle duży sukces, że stracił kontakt z miejscem, które ukształtowało go jako osobę.
Jeśli chciał odpowiedzi, musiał przestać pytać menedżerów i zacząć obserwować. Nie jako właściciel. Jako klient.
Przebranie wymagało więcej wysiłku, niż się spodziewał. Michael spędził lata, pielęgnując nienaganną prezencję, a zrzucenie jej wydawało mu się dziwnie bezbronne. Zamienił szyte na miarę garnitury na znoszone dżinsy. Drogie buty na zniszczone buty. Znalazł starą flanelową koszulę i wyblakłą czapkę baseballową z lokalnej firmy budowlanej. Ćwiczył inną postawę, inną mowę, zachowanie się jak ktoś, kto wtapia się w otoczenie, a nie rozkazuje.
Najtrudniejsze nie były ubrania. Najtrudniejsze było uwolnienie się od autorytaryzmu w postawie. Nawyk bycia rozpoznawanym.
W chłodny październikowy poranek Michael zaparkował kilka przecznic dalej i ruszył w stronę restauracji, jakby nigdy do niej nie należał. Serce biło mu szybciej, niż powinno. Mosiężna klamka wydawała mu się obca. Kiedy drzwi się otworzyły i rozległ się dźwięk dzwonka, zabrzmiał on niemal oskarżycielsko.
W środku wszystko wyglądało tak samo.
Stoiska. Lada. Szachownicowa podłoga. Hałas w kuchni narastał i opadał w znajomym rytmie. Brzęk talerzy. Nalewano kawę. Rozlegały się zamówienia. Przez chwilę Michael poczuł przypływ ulgi. Może za dużo nad tym wszystkim myślał.
KONTYNUUJ CZYTANIE NA NASTĘPNEJ STRONIE 🥰💕
