Nigdy nie zdradziłam teściowej mojego prawdziwego zawodu. W jej oczach byłam tylko „bezrobotną żoną” żyjącą z sukcesu syna.

Zaledwie kilka godzin po cesarskim cięciu, gdy znieczulenie wciąż otępiało moje ciało, a moje nowonarodzone bliźnięta spoczywały na mojej piersi, wparowała do mojego prywatnego apartamentu szpitalnego, trzymając gruby plik papierów.
„Podpisz to natychmiast” – rozkazała. „Nie zasługujesz na takie życie. I z pewnością nie jesteś w stanie wychować dwójki dzieci”.
Sala pooperacyjna w St. Mary’s Medical Pavilion przypominała bardziej luksusowy hotel niż placówkę medyczną. Na moją prośbę pielęgniarki po cichu usunęły ekstrawaganckie kompozycje kwiatowe przysłane przez kolegów z Biura Prokuratora Generalnego i kilku współpracowników federalnych. Ciężko pracowałam, by podtrzymywać iluzję bycia prostą freelancerką pracującą z domu w otoczeniu rodziny mojego męża. Tak było bezpieczniej.
Obok mnie moje bliźnięta – Noah i Nora – spały spokojnie. Operacja ratunkowa była bolesna, ale trzymanie ich w ramionach niwelowało każdy gram bólu.
Nagle drzwi się otworzyły.
Weszła Margaret Whitmore w obłoku markowych perfum i poczucia wyższości. Jej wzrok omiótł pokój z wyraźną pogardą.
„Prywatny apartament?” – prychnęła, stukając czubkiem buta w szpitalne łóżko. Ostra fala bólu przeszyła mnie przez brzuch. „Mój syn haruje do upadłego, żebyś ty mógł wylegiwać się w jedwabnej pościeli? Nie masz wstydu”.

Rzuciła papiery na mój stolik.