Pokój Lalek
W ciepły piątkowy wieczór w Inner Harbor w Baltimore świat poruszał się w wesołych pętlach — turyści oblizywali sól z precli, autobusy wzdychały przy krawężnikach, a mewy przecinały światło.
Marcus Bennett szedł przez to wszystko jak człowiek pod wodą.
Miasto odbijało się w jego wypolerowanych oksfordach, ale nic go nie dotykało.
Pięć lat spotkań i fuzji zamieniło się w jeden długi korytarz; posuwał się naprzód tylko dlatego, że zatrzymanie oznaczałoby konieczność poczucia czegokolwiek.
Nauczył się ignorować różne rzeczy: zapach deszczu na cegle, dźwięk ulicznych muzyków, to, jak śmiech łamie się w gardle, gdy jest prawdziwy.
Nawet ciężar jego Rolexa — prezent, który Elena zapakowała mu na urodziny, których nigdy nie dokończyli — zwykle nic dla niego nie znaczył.
Aż usłyszał płacz małej dziewczynki.
Nie wysoki, ostry ryk złości, ale coś mniejszego i cięższego: rozczarowanie skierowane do wewnątrz, taki płacz, który jakby przeprasza za własne istnienie.
Szarpnęło to Marcusem, zanim zdążył odwrócić wzrok.
Źródło znalazł przed jasną witryną sklepu z zabawkami.
Młoda kobieta klęczała na chodniku, trzymając dziewczynkę z żółtą wstążką w kucyku.
Za nimi, w szkle, stały różowe pudełka — lalki w baletowych spódniczkach, astronautycznych kombinezonach i błyszczących syrenich ogonach.
Koszulka kobiety była czysta, ale zmęczona; zaciśnięta linia jej szczęki mówiła, że doskonale zna cenę miesięcznego czynszu i to, ile więcej kosztuje rezygnacja z podstawowych rzeczy.
„Chcę tylko jedną,” wyszeptała dziewczynka, pociągając nosem. „Na urodziny. Tylko jedną. Wszyscy inni mają jedną.”
„Staram się, kochanie.” wyszeptała matka, a jej głos pękł.
„Potrzebujemy pieniędzy na czynsz i jedzenie. Przykro mi.”
Ta przeprosinowa fraza jakby ją wydrążyła.
