Widząc, że przegrywa na każdym froncie, Anton sięgnął po ostatni argument.
Wyprostował się, a w jego głosie pojawiły się urażone, oskarżycielskie nuty.
„Wszystko jasne. Po prostu nie szanujesz mojej matki. Nigdy jej nie lubiłaś, a teraz znalazłaś pretekst, żeby jej to wygarnąć.
Ona robi dla nas wszystko, a ty—”
„Traktuję twoją matkę dokładnie tak, jak ona traktuje nasz dom: jak miejsce, w którym może narzucać swoje zasady,” przerwała mu Wiera, nie pozwalając mu odwrócić kota ogonem.
„Więc teraz fakty. Czas, żebyś sobie przypomniał, czyj to dom i kto tu ustala zasady.
Posłuchaj uważnie: Swieta nie będzie u nas mieszkać. I to nie podlega dyskusji.”
Twarz Antona wykrzywiła się. Ultimatum, podane tak spokojnie i twardo, nie mieściło mu się w głowie.
Był przyzwyczajony, że Wiera ustępuje po krótkiej sprzeczce, akceptując argumenty wzmocnione autorytetem jego matki.
A teraz stał naprzeciw kogoś zupełnie innego — chłodnej kobiety ze stalowym spojrzeniem.
„Nie… nie możesz o tym zdecydować sama!” wykrztusił, czując, jak grunt usuwa mu się spod nóg.
„To też mój dom! A Swieta to moja siostra!”
„Twoja siostra może wynająć mieszkanie. Albo pokój.
Albo zamieszkać w akademiku, jak robią to tysiące studentów,” Wiera spokojnie wyłączyła palnik i odstawiła patelnię.
Każdy jej ruch był ostentacyjnie opanowany, co doprowadzało Antona do szału.
„Możemy jej nawet pomóc finansowo na początku. Ale mieszkać tu nie będzie.”
Gdy wszystkie jego argumenty o rodzinie, obowiązku i pomocy rozbiły się o mur nieprzejednanej stanowczości, Anton sięgnął po ostateczną, niezawodną broń.
Wyjął telefon z kieszeni dżinsów niczym rodzinny miecz, który ma zakończyć każdą bitwę.
„A więc tak? Dobrze. Jeśli nie chcesz słuchać rozsądku,” powiedział wyzywająco, szybko wybierając znajomy numer.
„Dzwonię do mamy. Ona ci wszystko wyjaśni. Powie ci, jak bardzo się mylisz i jak jesteś niegrzeczna.”
Spodziewał się wszystkiego: krzyku, próby wyrwania telefonu, łez.
Ale Wiera tylko uniosła brew i skrzyżowała ramiona, opierając się o ścianę.
„Śmiało. Zadzwoń. Z przyjemnością posłucham,” powiedziała bez cienia strachu — jedynie z czystą, niezmąconą ciekawością.
Jego pewność zachwiała się, ale było za późno, by się wycofać. Nacisnął „zadzwoń” i przyłożył telefon do ucha.
„Cześć, mamo… Tak, wszystko w porządku… prawie,” powiedział, rzucając Verze spojrzenie pełne świętego oburzenia.
„Powiedziałem Verze o Swiecie… Tak, myślałem, że się ucieszy. Ale ona… Mamo, ona zrobiła scenę.
Mówi, że nie pozwoli jej się wprowadzić. W ogóle. Wyobrażasz sobie? Mówi, że nie masz prawa decydować, kto mieszka w naszym domu…
Tak, dokładnie tak to powiedziała. Tłumaczę jej, a ona nie słucha…”
Przez kilka sekund słuchał szybkich, oburzonych słów po drugiej stronie, od czasu do czasu kiwając głową. Na jego twarz wróciła pewność siebie.
Nie był już tylko mężem kłócącym się z żoną, lecz wysłannikiem dobrej woli wspieranym przez potężną siłę — swoją matkę.
„Tak… Tak, ja też tak myślę… Dobrze, mamo.” Opuścił telefon i z triumfalną miną podał go żonie.
„Proszę, mama chce z tobą porozmawiać.”
Bez najmniejszego wahania Vera wzięła telefon z jego ręki. Przyłożyła go do ucha, nie zmieniając postawy.
„Dzień dobry, Galino Iwanowno,” powiedziała równym, uprzejmym głosem, w którym jednak brzmiał arktyczny chłód.
W milczeniu słuchała tyrady wylewającej się z głośnika.
Anton patrzył na nią, czekając, aż skrucha pojawi się na jej twarzy. Ale ta pozostała niezmienna.
„Słyszałam, że spakowała już pani rzeczy Swiety,” powiedziała spokojnie Vera, przerywając monolog.
„Może je pani wypakować.” Zrobiła krótką pauzę, by pozwolić jej to przyswoić.
„Nie, Galino Iwanowno, nie zrozumiała mnie pani,” kontynuowała z tą samą zabójczą uprzejmością.
„Pani córka nie będzie mieszkać w moim domu. Ani jednego dnia. I to jest ostateczna decyzja. Wszystkiego dobrego.”
Tymi słowami Vera zakończyła rozmowę i oddała telefon osłupiałemu Antonowi.
Zadowolony uśmieszek na jego twarzy najpierw zmienił się w dezorientację, potem w czysty szok.
Jego świat — w którym telefon do mamy rozwiązywał każdy problem — właśnie runął.
Anton powoli opuścił telefon, patrząc na Verę, jakby widział ją pierwszy raz w życiu.
Jakby pod maską żony, z którą żył pięć lat, kryła się zupełnie obca, niebezpieczna istota.
W jego oczach było nie tylko zdziwienie, lecz głębokie, dziecięce zagubienie.
Jego prosty, zrozumiały świat, w którym matka była najwyższym arbitrem i źródłem niepodważalnej prawdy, popękał i rozpadł się na pył w trzydzieści sekund rozmowy telefonicznej.
„Co… co ty zrobiłaś?” wyszeptał. W jego głosie nie było siły, tylko echo rozwianych nadziei.
„Tak rozmawiać z moją mamą… Tak… Ty…”
Wściekłość, która zastąpiła osłupienie, nie była głośna; była gęsta, dławiąca. Nie krzyczał.
Zbliżył się do niej, obniżając głos do syku, co czyniło jego słowa jeszcze groźniejszymi.
„Nie miałaś prawa. Słyszysz mnie? Nie miałaś prawa tak z nią rozmawiać.
To moja matka! Dała mi życie, wychowała mnie! A kim ty jesteś, żeby mówić jej, co ma robić?!”
Vera się nie cofnęła. Spokojnie wytrzymała jego spojrzenie, w którym gotowała się bezsilna złość.
Wszystkie jej nerwy, całe napięcie narastające przez lata — zniknęły. W ich miejsce pojawiła się zimna, klarowna pustka.
Spojrzała na męża i zobaczyła nie dorosłego mężczyznę, lecz zranionego chłopca, któremu odebrano najważniejszą zabawkę — matczyną władzę.
„Jestem twoją żoną, Anton. A przynajmniej tak mi się wydawało,” powiedziała głosem równym, niemal bezbarwnym.
„Myślałam, że kiedy się pobraliśmy, stworzyliśmy własną rodzinę.
Własny dom. Własne zasady. Ale się myliłam. Nigdy nie mieliśmy rodziny.
Byliśmy tylko filią jej rodziny, z tobą jako kierownikiem i nią jako dyrektorem generalnym. A każda decyzja spływała z góry.”
Zatrzymała się, by pozwolić mu to pojąć.
„Tu nie chodzi o Swietę. Nigdy nie chodziło. Ani o mojego brata.
Chodzi o to, że w naszym małżeństwie zawsze było nas troje.
Ty, ja i twoja matka. A ja byłam tą zbędną.
Osobą, której zdanie można było ignorować, której życzenia można było odsunąć, bo ‘mama tak powiedziała’.
Twoja matka zdecydowała, że jej córce będzie wygodniej mieszkać tutaj.
A ty przyszedłeś nie po to, by porozmawiać z żoną, tylko by przedstawić mi fakt dokonany. Jak personelowi domowemu informowanemu o nowych lokatorach.”
Anton słuchał, a jego twarz się zmieniała.
W miejsce gniewu pojawiło się zagubienie.
Nie mógł zaprzeczyć jej słowom, bo w głębi duszy wiedział, że ma rację.
Ale przyznanie tego oznaczałoby zdradzenie całego porządku jego życia — zdradzenie tej, która zawsze była centrum jego wszechświata.
„Przekręcasz wszystko… Po prostu nienawidzisz mojej rodziny…” mruknął. To był jego ostatni, najsłabszy argument.
