„Nic nie mam. Mogłeś mi pomóc, ale nigdy nie zaproponowałeś.”
Spojrzałam na nią — na tę samą siostrę, z którą dzieliłam pokój jako dziecko, z którą dzieliłam sekrety, którą broniłam przed przyjaciółmi, którzy mówili, że jest samolubna.
„Nie zaproponowałem, bo nie pytałeś”
Powiedziałem cicho.
„Nie pytałeś. Po prostu wziąłeś.”
Skrzyżowała ramiona.
„To nie jest kradzież, jeśli dotyczy rodziny”.
Wtedy usłyszałem za sobą kroki.
„Co tu się dzieje?”
Głos mojej matki przeszył pokój ostrym, pełnym troski głosem. Weszła do środka, wciąż w fartuchu ogrodniczym, z brudem oblepiającym jej rękawiczki. Ojciec szedł kilka kroków za nią – ostrożny, niepewny, już się przygotowując.
„O co tyle hałasu?”
Eliza już płakała. Nawet nie zauważyłem, jak włącznik się przełączył. Ale nagle łzy popłynęły jej po twarzy, a głos zadrżał jak u dziecka.
„Cordelia oskarża mnie o kradzież”
szlochała.
„Nie oskarżam”
Powiedziałem.
„Stwierdzam fakty.”
Moja matka odwróciła się w moją stronę, a jej wyraz twarzy stwardniał, zanim jeszcze skończyłem mówić.
„Cordelio, co się właściwie dzieje?”
Więc wyjaśniłam. Karty kredytowe. Pożyczki osobiste. 92 400 dolarów długu. Adres IP. Transakcje, które odzwierciedlały styl życia Elizy, zazębiające się niczym elementy układanki, w końcu wskakujące na swoje miejsce. Moja mama słuchała, a potem zwróciła się do mojej siostry.
„Eliza, czy to prawda?”
Szloch. Skinięcie głową.
Czekałem na oburzenie, na niedowierzanie, na pytanie: jak mogłeś coś takiego zrobić?
Zamiast tego moja matka zwróciła się do mnie.
„Nie możesz jej po prostu pomóc rozwiązać tego problemu po cichu?”
Te słowa podziałały na mnie jak policzek.
„Mamo, ona ukradła moją tożsamość.”
„Ona niczego nie ukradła”
odparła ostro moja matka.
„Pożyczyła go bez twojej zgody na osiemnaście miesięcy. To co innego.”
„Ona jest twoją siostrą”
kontynuowała.
„Zniszczyła mój kredyt”
Powiedziałem.
„Straciłem mieszkanie”.
„Kredyt można naprawić”
odpowiedziała spokojnie moja matka.
„Będą inne apartamenty.”
Odwróciłem się do ojca. Stał w kącie ze skrzyżowanymi ramionami i wpatrywał się w punkt na ścianie tuż nad moją głową.
“Tata.”
Wzdrygnął się, ale na mnie nie spojrzał.
