Zazwyczaj zostają z opiekunką po szkole i przedszkolu, ale kiedy opiekunka nie może, zajmuje się nimi moja mama.
Tego dnia to mama pełniła rolę opiekunki. Właśnie kończyła długi dyżur w szpitalu i, chociaż nigdy nie narzeka, usłyszałam zmęczenie w jej głosie, kiedy dzwoniła do mnie wcześniej.
„Córeczko, czy mogę na chwilę zostawić je przed ekranem? Przebyłam długi dzień i potrzebuję tylko kilku minut na oddech”, powiedziała.
Oczywiście, zgodziłam się. Moja mama jest najsilniejszą kobietą, jaką znam, ale i ona potrzebuje odpoczynku.
Mój były mąż odszedł dwa lata temu, tuż po trzecich urodzinach naszego najmłodszego. Zdecydował, że „nie nadaje się do życia rodzinnego”. Jego słowa, nie moje.
Nigdy nie wahał się odejść, a mama szybko stanęła na wysokości zadania, pomagając mi utrzymać wszystko na właściwym kursie.
Łącząc wzajemnie pracę, nasze obowiązki i dzieci, tworzymy małą, zapracowaną drużynę, próbującą iść naprzód, załatwiając jedną rzecz za drugą.
Kiedy dotarłam do supermarketu, niebo stało się głęboko niebieskie, zwiastujące wczesną zimę.
Chciałam tylko zabrać coś na szybki obiad bez zbytniego poczucia winy — makaron z serem, nuggetsy, jabłka, sok — klasyczny zestaw przetrwania dla samotnej matki.
Śpieszyłam się przez alejki, w myślach planując resztę wieczoru: zadania domowe, kąpiele, kładzenie spać, zmywanie, może pranie… jeśli nie zawalę się przed.
Miałam obie ręce pełne zakupów, gdy wyszłam na lodowaty parking.
Ostry wiatr uderzył mnie w twarz, budząc skuteczniej niż kawa wypita w biurze.
Ściskając torby, próbowałam przyspieszyć, wyobrażając sobie moją mamę na kanapie i dzieci skaczące wokół niej jak koczkodany na kawie.
Wtedy to zobaczyłam.
Na chodniku siedział mężczyzna w średnim wieku, blisko miejsca na wózki. Jego sylwetka była lekko zgarbiona, ramiona zgarbione jakby chciał zniknąć.
Obok niego, skulony, siedział duży owczarek niemiecki, przylegający do jego boku jak żywy tarcza. Pies wyglądał na zadbanego i zdrowego, zadbanego i kochanego.
Natomiast płaszcz mężczyzny był cienki, noszony w miejscach najbardziej potrzebujących grubości.
Pies podniósł głowę i spojrzał na mnie w milczeniu, gdy podchodziłam bliżej.
Mężczyzna zauważył, że go obserwuję i cicho odchrząknął. Dźwięk był skromny, niepewny, jakby obawiał się zakłócić ciszę.
„Proszę pani… przepraszam, że przeszkadzam”. Jego głos brzmiał chrapliwie, napięcie było wyczuwalne. „Jestem weteranem. Nie jedliśmy od wczoraj. Nie proszę o pieniądze, tylko… jeśli miałaby pani coś na więcej.”
Moim pierwszym instynktem była szybką decyzja każdej kobiety: idź dalej. Początkowy parking, prawie pusty i w półmroku, z obcym jako jedyną inną obecnością, nie jest dokładnie najbezpieczniejszym miejscem.
Nauczyłam się być ostrożna, ale coś mnie powstrzymało.
Może to, jak trzymał rękę na psie, jakby ten kontakt dawał im obu siłę. A może dlatego, że było oczywiste, iż kocha to stworzenie na tyle, by stawiać potrzeby psa przed swoimi.
Zanim zdążyłam zbytnio pomyśleć, powiedziałam:
„Proszę tu poczekać.”
Szybko się odwróciłam, wbiegłam do sklepu i udałam się prosto do działu gotowego jedzenia. Kupiłam gorący posiłek z kurczakiem, ziemniakami i warzywami. Tego rodzaju danie, które rozgrzewa od środka i smakuje jak dom.
Kupiłam także dużą torbę karmy dla psa i dwie butelki wody.
Kasjerka spojrzała na zakupy na taśmie i skinęła głową, jakby zrozumiała.
„Jest zimno tej nocy. Ktoś na zewnątrz doceni to”, powiedziała.
Kiedy wyszłam i podałam mu torby, mężczyzna wpatrywał się w nie przez chwilę, jakby nie był pewien, czy naprawdę są dla niego.
„Pani…”, wymamrotał. Jego oczy błyszczały od emocji. „Nie ma pani pojęcia, co to dla nas oznacza.”
„To najmniej, co mogłam zrobić”, odpowiedziałam. Wskazałam na psa ruchem podbródka. „Dbaj o swojego przyjaciela.”
