— A tu dwa kredyty konsumpcyjne. Jeden na samochód. Drugi… na bieżące wydatki.
Laura oblizała wargi. Jej perfekcyjny manicure zaczął lekko drżeć, gdy chwyciła dokumenty.
— To niemożliwe… — wyszeptała. — Mówił mi, że wszystko jest spłacone.
— Mówił wiele rzeczy — odpowiedziała Anna. — Mnie też.
Notariusz odchrząknął.
— Zgodnie z prawem, przyjęcie spadku oznacza również przyjęcie zobowiązań — wyjaśnił rzeczowym tonem. — Jeśli pani podpisze, przejmuje pani pełną odpowiedzialność za te długi.
— A jeśli nie podpiszę? — wyrwało się Laurze. Gwałtownie podniosła głowę.
— Wówczas spadek uznaje się za odrzucony — odparł notariusz. — Majątek i zobowiązania przechodzą na kolejnego uprawnionego spadkobiercę.
W pokoju zapadła ciężka, duszna cisza. Laura powoli spojrzała na Annę. W jej oczach nie było już ani triumfu, ani pogardy — tylko strach.
— Wiedziałaś… — powiedziała cicho. — Wiedziałaś o tym wszystkim?
Anna skinęła głową.
— Od prawie roku. Złożyłam oficjalne oświadczenie o odrzuceniu spadku jeszcze zanim tu przyszłyśmy. Nie mam już żadnego prawnego związku z długami Marka.
— To dlaczego… — Laura przełknęła ślinę. — Dlaczego nic nie powiedziałaś wcześniej?
— Bo mnie nie zapytałaś — odpowiedziała Anna bez cienia złośliwości. — I dlatego, że Marek sam zdecydował, komu wszystko zostawić.
Dokumenty wysunęły się z rąk Laury i opadły bezwładnie na stół. Oparła się o oparcie krzesła, jakby nagle straciła siły w nogach.
