Nie pozwól nikomu wmówić ci, że twoja wartość zależy od tego, co jesz.
Kocham cię bardziej niż wstyd, bardziej niż głód.
— Mamo”
Mój głos załamał się w połowie ostatniego zdania.
Codziennie podkradałem temu
Dziedziniec, zwykle tak hałaśliwy, zamarł.
Papier drżał mi w dłoni.
Spojrzałem w górę.
Tomás patrzył na mnie.
Nie ze złością.
Nie z nienawiścią.
Ze strachem .
„ Oddaj mi to ” – mruknął.
„ Proszę…”
Poczułem, jak coś we mnie pęka — nie było to gwałtowne uczucie, raczej powolne zawalenie się, niczym ściana zbyt długo pochłaniana przez wodę.
