Rodzina mojego męża

Antonina Pietrownna dzwoniła już po piąty raz. Patrzyłam, jak ekran telefonu świeci się na stole, i nie ruszałam się z miejsca. Na zewnątrz, przy bramie, parkował drugi samochód. Słyszałam głosy, trzaskanie drzwi, zdezorientowany szmer.

Moja córka siedziała obok mnie, owinięta w ciepły koc przy kominku, przeglądając magazyn.