Woda w zlewie była za gorąca, ale nie obniżyłam temperatury. Może chciałam poczuć, jak mnie pali. Może to mnie uziemiało, przypominało, że wciąż tu jestem, wciąż oddycham, wciąż jestem w stanie coś kontrolować, nawet jeśli to był tylko kran w kuchni domu, który wszyscy uważali za należący do kogoś innego.
Talerze brzęczały o porcelanę, gdy zmywałam górę naczyń, których nie pobrudziłam, otoczona rozmowami i śmiechem, który sączył się przez sufit z sali balowej na górze. Drogie buty stukały o marmurowe podłogi, kryształowe kieliszki dzwoniły, a wymuszony śmiech przebijał się przez arogancję napędzaną szampanem.
Goście na górze oddawali się świętowaniu – bogactwa, reputacji, poczucia własnej wartości – zupełnie nieświadomi, że kobieta stojąca w kuchni z poparzonymi mydłem rękami i zmęczonym sercem to właśnie ta osoba, której nazwisko widnieje na akcie własności.
Nazywam się Emily Lawson Carter i dziś wieczorem celowo byłam niewidzialna.
Noc, która miała być piękna
Gdybyście zobaczyli nagłówki o moim mężu, Nathanie Carterze, od razu pomyślelibyście o liczbach – wartościach rynkowych, fuzjach wartych miliardy dolarów, osiągnięciach technologicznych.
