To, co zobaczyłam, nie było żadną sceną „jak z filmu”. Właśnie to przeraziło mnie najbardziej: zwykłość, która nagle przestała być zwykła. Na zdjęciu stała moja mama obok taty, przy bocznym wejściu. Zamiast radości — napięcie. Zamiast uśmiechu — ściągnięte brwi i szybkie spojrzenia wokół, jakby pilnowali, czy nikt nie podsłuchuje. Mama ściskała telefon tak mocno, że aż pobielały jej knykcie.
Telefon od fotografa dwa tygodnie po
