Śnieg padał od świtu w Wigilię, spowijając Manhattan ciszą, która sprawiała, że nawet najbardziej ruchliwe ulice wydawały się święte. Thomas Bennett szedł energicznie Madison Avenue, trzymając na rękach swoją czteroletnią córeczkę Lily, a jej drobna twarz wtulona była w ramię jego skrojonego na miarę granatowego płaszcza. Dla każdego przechodnia wyglądał jak człowiek, który ma wszystko poukładane – prezes Bennett Capital Management, idealnie ubrany, poruszający się pewnym krokiem sukcesu.
Nie widzieli zmęczenia w jego oczach. Nie wiedzieli, że jego żona Jennifer zmarła osiemnaście miesięcy temu, ani że wciąż uczy się być matką i ojcem dla Lily. Nie mogli go widzieć leżącego bezsennie o trzeciej nad ranem i zastanawiającego się, czy robi cokolwiek dobrze, czy jego córka będzie pamiętać matkę, czy sama miłość wystarczy, gdy człowiek mozolnie zmaga się z żałobą, próbując utrzymać w ryzach cały świat małego człowieka.
Wizyta w biurze trwała dłużej niż planowano. Zanim Thomas i Lily wyszli z powrotem na ulicę, popołudniowe światło chyliło się już ku łagodnemu, błękitnemu zmierzchowi, który pojawia się na początku grudnia. Lily była głodna i zaczynała marudzić, a Thomas z niepokojem uświadomił sobie, że zapomniał spakować jej przekąsek.
„Tato, jestem głodna” – powiedziała Lily po raz trzeci, a w jej głosie zabrzmiało to tak, że łzy lada chwila mają się pojawić.
„Wiem, kochanie. Zaraz ci coś przyniesiemy.”
Po drugiej stronie ulicy, w półmroku, mała piekarnia jarzyła się ciepłym blaskiem. Piekarnia Golden Crust, głosił szyld nad drzwiami. Przez okna widział gabloty z pieczywem i ciastkami oraz migoczące światełka na ścianach. Wyglądało ciepło i bezpiecznie, jakby ktoś się o nie troszczył. Jak w domu.
Dzwonek cicho zadźwięczał, gdy Thomas otworzył drzwi. Ciepło i niebiański zapach świeżego chleba natychmiast ich ogarnęły. Piekarnia była pięknie udekorowana na święta – sznury lampek wzdłuż gzymsu, mała choinka w kącie ozdobiona ozdobami w kształcie rogalików, wieńce na ścianach. Za ladą stała kobieta układająca ciastka, około trzydziestoletnia, z ciemnymi włosami spiętymi w schludny kucyk i ubrana w prosty zielony fartuch nałożony na kremowy sweter. Jej twarz emanowała spokojnym pięknem, choć Thomas zauważył zmęczenie wokół jej oczu i lekkie opadnięcie ramion, świadczące o zbyt długim dźwiganiu ciężarów.
Spojrzała w górę, gdy weszli, a jej wyraz twarzy zmienił się w profesjonalne powitanie. „Dobry wieczór. Witamy w Golden Crust. W czym mogę pomóc?”
Jej głos był ciepły, ale pod spodem kryło się coś kruchego, jak szkło, które pękło, ale nadal zachowywało swój kształt.
Zanim Thomas zdążył odpowiedzieć, zza lady wyłoniła się drobna postać – chłopiec, może sześcio-, siedmioletni, o piaskowoblond włosach, ubrany w ubranie, które najwyraźniej pamiętało lepsze czasy. Jego kurtka była nieco za mała, spodnie zdarte do kolan, a buty zniszczone i stare. Ale twarz miał czystą, włosy uczesane, a w oczach błyszczała szczera, dziecięca ciekawość.
„Mamo, czy to są klienci?” zapytał chłopiec.
