„Nie rób scen, Irena. Przecież ja tu mieszkam.”
Stałam w kuchni z mokrymi rękami, a on siedział przy stole i przewijał telefon, jakby właśnie tłumaczył dziecku, że nie dostanie cukierka. Miał 49 lat. Ja 62. I nagle dotarło do mnie, że przez dwa lata udawałam, że ta różnica to tylko liczba, a nie układ sił.
„Mieszkasz, bo ci pozwoliłam” — powiedziałam cicho.
Parsknął.
„No jasne. Królowa domu. Irena, uspokój się. Przesadzasz.”
To słowo — „przesadzasz” — słyszałam już w życiu tyle razy, że aż poczułam smak żelaza w ustach. Jak wtedy, gdy po pierwszym rozwodzie wróciłam do pustego mieszkania i nikt nie zapytał, czy żyję. Jak wtedy, gdy po drugim obiecałam sobie, że już nigdy nie będę nikomu matką, pielęgniarką i bankomatem w jednym.
