„Spóźniłaś się” – powiedziała mama, wchodząc na werandę i ciągnąc za sobą walizkę. Zerknęłam na zegar na desce rozdzielczej. Była 6:02, dwie minuty spóźnienia.
„Mamo” – powiedziałam, wymuszając uśmiech. Wysiadłam z samochodu, żeby pomóc z bagażem, ale wtedy zobaczyłam ją – moją siostrę Lauren – wychodzącą z domu z własną walizką. Mój uśmiech zniknął jak śnieg w słońcu.
