Przez pierwsze miesiące nie miałam siły wstać z łóżka. Ale musiałam. Michał potrzebował mnie bardziej niż kiedykolwiek. Zaczęłam pracować na dwa etaty — rano w sklepie spożywczym, wieczorami sprzątałam biura. Nie miałam wyboru. Każda złotówka była na wagę złota. Często wracałam do domu tak zmęczona, że zasypiałam w ubraniu, a Michał przykrywał mnie kocem. Był wtedy taki malutki, a już rozumiał, że mama musi pracować.
Zostawił mnie, gdy nasz syn miał trzy lata. Teraz jestem czarnym charakterem w jego oczach.
