Kiedy Lily wspomniała o tym po raz pierwszy, roześmiałem się.
Miała pięć lat. Niewinna. Wyobraźniowa.
„Tato, czy możemy zaprosić mojego prawdziwego tatę na kolację w Dzień Ojca?”
Myślałem, że to jakaś gra. Pomyłka z kreskówką albo szeptem z placu zabaw.
Ale sposób, w jaki to powiedziała – tak pewnie i spokojnie – zasiał we mnie ziarno strachu, którego nie mogłem się pozbyć.
