„Ale dlaczego mi nie powiedziałeś? Mogliśmy pojechać razem. Porozmawiaj o tym z rodziną.”
„Bo byłeś wyczerpany każdej nocy. Już się nie śmiałeś. Ledwo jadłeś. Nie chciałem być dla ciebie kolejnym problemem do rozwiązania.”
Więc ukryłeś przede mną prawdę.
Zjadłeś bardzo mało.
Przepraszam. Nie przemyślałem tego.
Ruby wyczuła moje podniecenie i podeszła bliżej, obejmując mnie ramionami.
„Nie chciałam, żebyś była smutna, mamo” – powiedziała.
Uklękłam i wzięłam ją w ramiona. „Och, kochanie. Nie współczuję ci. Przepraszam, że nie zrozumiałam, jak bardzo cierpisz”.
I przepraszam.
„Chciałbym, żebyśmy znów mogli być razem” – powiedział. „Tak jak kiedyś”.
“Ja też.”
Molly zatrzymała się na chwilę, po czym powiedziała: „Jeśli nie masz nic przeciwko, mogę zastąpić dzisiejsze spotkanie rozmową telefoniczną z rodziną”.
Zawahałem się na chwilę, po czym spojrzałem na Dana.
Skinął głową.
Więc zatrzymaliśmy się. Usiedliśmy na niebieskiej ławce.
Naprawdę rozmawialiśmy.
“Ja też.”
Molly pokierowała rozmową i pomogła nam przetworzyć sprawy, które ukrywaliśmy miesiącami. Potem ponownie przeprosił. Przyznał, że trzymanie mnie w niewiedzy było błędem i wziął odpowiedzialność za wyrządzone szkody.
Przyznałam, jak daleko zaszłam. Powiedziałam mu, że ja też za nim tęsknię.
Potem znowu przeprosił…
I w tym momencie zrozumiałam coś ważnego. Wroga nie było, Molly, ani tajnych spotkań. Zapadła między nami cisza. Założenie było takie, że aby chronić się nawzajem, trzeba zachować wszystko w tajemnicy.
