Moja sąsiadka nazwała moje uratowane psy „obrzydliwymi” i kazała mi

Mam 75 lat, całe życie mieszkałam w Tennessee i jestem przyzwyczajona do podrywania tych, od których się odwracają. Nie tych „idealnych”, nie tych „wygodnych”, ale tych, którzy nie mają dokąd pójść: zapomnianych, zmęczonych, złamanych.

Tak oto Pearl i Buddy, dwa małe psy ze schroniska, trafiły do ​​mojego domu. Ich tylne łapy są ledwo sprawne, więc zamiast biegać jak inne psy, mają zgrabne małe kółka. Nie biegają po podwórku jak inne psy. Toczą się do przodu, a ich wózki cicho stukają po chodniku. I oba merdają ogonami, jakby na świecie panowała tylko radość.