Był to jeden z tych ponurych, zimowych popołudni, gdy mróz zdawał się nie mieć zamiaru ustąpić. Wychodziłam z supermarketu, próbując utrzymać w rękach torby, jednocześnie broniąc się przed zimnym wiatrem. Był to trudny rok od momentu, gdy zmarł mój mąż; żałoba ciążyła mi na sercu, a zmęczenie samotnego macierzyństwa zdawało się nie mieć końca. Czasem miałam wrażenie, że poruszam się tylko z przyzwyczajenia.
Gdy wkładałam ostatnią torbę do bagażnika, zauważyłam postać siedzącą na krańcu parkingu. Mężczyzna, owinięty w poszarpany koc, skulony z zimna. Jego policzki były zaróżowione, a oczy zapadnięte od pogłębiającego się zmęczenia. Obok niego leżał wychudzony pies, drżący przy jego nodze. To, jak czuwał nad psem, opierając mu ochronnie dłoń na grzbiecie, sprawiło, że zawahałam się.
Właśnie miałam wsiadać do auta, kiedy mężczyzna powoli się podniósł, zarzucił koc na ramiona i podszedł do mnie. Serce zabiło mi gwałtownie – nie byłam pewna, czego chce. Gdy odezwał się, jego szorstki głos był pełen łagodności.
„Pani, przepraszam, że przeszkadzam, ale czy mogłaby pani przyjąć mojego psa?”
Na chwilę pomyślałam, że źle zrozumiałam. „Jak proszę?”
Przełknął ślinę ciężko, a głos mu się łamał. „Nazywa się Daisy. Kocham ją bardziej niż cokolwiek, ale nie potrafię już się nią opiekować. Zawsze jest jej zimno. Nie mam wystarczająco jedzenia, aby ją nakarmić. Zasługuje na lepsze życie.
Zamarłam, umysł mi szalał. To była ostatnia rzecz, jakiej potrzebowałam – kolejna odpowiedzialność. Pomiędzy pracą, rachunkami a wychowywaniem Liama ledwo dawałam radę samą sobie. Instynkt podpowiadał mi odmowę. Jednak nim zdążyłam się odezwać, poczułam lekki szarpnięcie za płaszcz.
