Kolejne dni zlały się dla Darii w jedną mętną smugę bólu, zmęczenia i strachu. Prawie nie spała

Kolejne dni zlały się dla Darii w jedną mętną smugę bólu, zmęczenia i strachu. Prawie nie spała — Tymon często się budził, drżał, cicho popłakiwał, jakby nawet we śnie czuł, że świat wokół niego nie jest bezpieczny. Za każdym razem Daria przytulała syna do siebie, szeptała do niego, gładziła jego maleńkie plecy, wdychała znajomy, mleczny zapach i łapała się na myśli, że to właśnie on jest teraz jej jedynym oparciem. Radosław już się nie pojawiał. Nie dzwonił. Nie pisał.

Za to dzwonili jego prawnicy. Uprzejmi, chłodni, z idealnie dobranymi słowami. Przypominali o dokumentach, terminach, „rozsądnej decyzji”. Daria po prostu odrzucała połączenia. Nie miała siły odpowiadać. W szpitalu patrzono na nią różnie. Jedni — ze współczuciem, inni — z ostrożną litością, jakby nieszczęście mogło być zaraźliwe. Pewnego dnia salowa, starsza kobieta o zmęczonych oczach, zatrzymała się przy jej łóżku dłużej niż zwykle. — Niech się pani nimi nie przejmuje — powiedziała cicho, poprawiając prześcieradło. — Takie dzieci Pan Bóg daje silnym. Słabi by tego nie unieśli. Daria tylko skinęła głową. Słowa ugrzęzły jej w gardle.