Popołudniowe słońce ostro świeciło nad ruchliwymi ulicami Seattle. Ludzie przechodzili obok siebie, wpatrzeni w swoje telefony, niewrażliwi na widok małej dziewczynki ulokowanej przy wejściu do sklepu spożywczego. Jej ubiór był wytarty, włosy nieestetyczne, a w jej ramionach spoczywało owinięte w stary kocyk niemowlę, które cichutko płakało.
„Proszę pana” – cichutko zwróciła się do mężczyzny w drogim garniturze. „Dam panu pieniądze, gdy dorosnę. Potrzebuję tylko małego pudełka mleka dla mojego brata. Jest głodny”.
Mężczyzna, David Lawson, milioner z branży nieruchomości, znany był z surowego charakteru. Ludzie mówili, iż bardziej interesują go interesy niż ludzie.
„Gdzie są twoi rodzice?” – zapytał z wyraźnym zmartwieniem, marszcząc brwi.
„Nie ma ich” – odpowiedziała z udręką w głosie. „Proszę, tylko mleko”.
David zawahał się, a następnie uklęknął obok niej. Jego uwagę zwróciły blade usta dziecka oraz przerażone, ale pełne odwagi oczy dziewczynki. Wspomnienia o trudnym dzieciństwie, kiedy to on sam doświadczał głodu, nagle wróciły.
David podniósł się i zwrócił do sprzedawcy. „Daj jej wszystko, czego pragnie – mleko, żywność, pieluchy. Wszystko, co potrzebne”. Podał swoją kartę kredytową.
Obserwatorzy szeptali z niedowierzaniem. „Czy to nie David Lawson? Ten od nieruchomości?”
Kiedy sprzedawca napełniał jej torbę, dziewczynka spojrzała w jego stronę. „Kiedyś zwrócę panu tę przysługę” – obiecała, a David odpowiedział delikatnym uśmiechem: „Już to zrobiłaś”.
Poszedł w swoją stronę, nie mając pojęcia, jak to krótkie spotkanie odmieni życie obojga.
