Twarz Martina wykrzywiła się w uśmiechu pogardy i gniewu. Sophia znała ten wyraz twarzy aż za dobrze. Wiedziała, co się wydarzy – fala oskarżeń, krzyki, może coś gorszego. To już się zdarzało.
Ale tej nocy coś w niej pękło. Nie ze strachu. Wręcz przeciwnie. Już się nie bała. Nie chciała się usprawiedliwiać. Nie chciała już rozpamiętywać błędów innych i własnego bólu. Powoli wstała od stołu, bez słowa. W jej oczach nie było błagania ani łez, tylko nieruchoma, głęboka cisza.
