Noc była niepokojąco cicha. Elena Voss siedziała zwinięta w kłębek na sofie swojego małego londyńskiego mieszkania, otulona wełnianym kocem. Kubek herbaty dawno wystygł w jej dłoniach, gdy wpatrywała się w rozmyte deszczem światła miasta. Tykanie zegara wydawało się niemal kpiące. Michael, jej mąż, miał wrócić do domu siedem godzin wcześniej. Powtarzała sobie, żeby nie wyobrażać sobie najgorszego, ale cichy lęk w jej sercu nie chciał ustąpić. Bateria w jej telefonie padła po niezliczonych nieodebranych połączeniach.
O drugiej w nocy telefon w końcu zadzwonił. Jej ręka drżała, gdy odbierała.
