W mesie żył niski nut głosów, symfonia rozmów rozchodzących się nad pozostałościami śniadania.
Siedziałem sam, moje myśli tańczyły wokół zadań, które mnie oczekiwały.
Dlaczego czuli się tacy pewni, że wyrzucą mnie w mesie, kiedy trzymam ich przyszłość w moich rękach?
