Caleb się nie odniósł. Nie ufał systemowi.
Rok później, to już była moja kolej. Spakowałem swoje nieliczne rzeczy—kilka znoszonych ubrań oraz pluszowego misia od Marissy—i stałem, patrząc na Caleb.
„Nie chcę iść,” powiedziałem.
On ukląkł, by nasze oczy były na równym poziomie. „Nie opuszczasz nas,” rzekł stanowczo. „Złożyliśmy przysięgę. Bez względu na to, gdzie jesteśmy, trzymamy się razem.”
Moja rodzina zastępcza była miła, a ich dom znajdował się wystarczająco blisko, bym mógł wciąż widywać mojego brata i siostrę. Ale nigdy nie czułem się dobrze, gdy Caleb tam nie było.
I znów minął rok. To on był ostatni, który się wyprowadził.
Proces przydziału trwał dłużej, zwłaszcza że jasno przedstawiliśmy każdemu pracownikowi socjalnemu: zgodzimy się tylko na rodziny, które mieszkają blisko siebie. Jeśli nie mogli tego zagwarantować, nie zgodziliśmy się.
Ostatecznie, jednakże, uwzględniono nasze prośby.
Nawet po tym, jak zostaliśmy rozdzieleni na trzy różne domy, spotykaliśmy się nieustannie. Po szkole, w parku, w wypożyczonych salonach—upewnialiśmy się, że świat nie może nas rozdzielić.
Pewnego wieczoru, siedząc na podniszczonej ławce w parku, Caleb wpatrywał się w zachód słońca i rzekł: „Odzyskamy to.”
Marissa zmarszczyła brwi. „Co odzyskamy?”
„Naszą kawiarnię.”
Od tego momentu każde jego działanie skupiało się na tym celu.
Kiedy Caleb miał szesnaście lat, zdobył swoją pierwszą pracę, układając towary na półkach w sklepie spożywczym. Pracował także na nocnych zmianach na stacji benzynowej, czasem wracając do domu tak zmęczony, że zasypiał, zanim zdążył zjeść kolację.
„To tylko początek,” mówił, gdy go dokuczałem. „Pewnego dnia będziemy mieli coś, co będzie nasze.”
W wieku siedemnastu lat Marissa dołączyła do niego, pracując jako kelnerka w małej jadłodajni. Wracała do domu z bolącymi nogami, pachnąca kawą i smażonym jedzeniem, ale rzadko narzekała.
Byłem za młody, by pracować, więc patrzyłem i czekałem, niosąc obietnicę w sercu jak ciepły węgielek.
Gdy wszyscy skończyliśmy osiemnaście lat i opuściliśmy system, zamiast się rozdzielać, złożyliśmy nasze skromne oszczędności i wynajęliśmy ciasne mieszkanie z jedną sypialnią. Znów troje z nas razem—czuło się to jak oddychanie świeżym powietrzem po latach w pomieszczeniu bez okien.
Caleb nalegał, by wziąć kanapę, żeby Marissa i ja mogłyśmy dzielić sypialnię.
