W dniu mojego ślubu mama

Podczas koktajlu obserwowałem, jak krąży gdzieś na uboczu rozmów. Zawsze sama, zawsze obserwując mojego ojca, jak pracuje w sali. Raz wyciągnęła rękę, żeby dotknąć jego ramienia, a on ją strząsnął, nawet na nią nie patrząc.

„Nie teraz, Helen.”

Trzy słowa, wypowiedziane tak, jakby była muchą bzyczącą w pobliżu jego szampana.

Powoli i ostrożnie cofnęła rękę, jakby nauczyła się robić siebie małą.

Powinienem był wtedy do niej pójść. Nie zrobiłem tego.

Tego będę żałować do końca życia.

Przyjęcie zaczęło się o 19:00, a o 20:00 mój ojciec był już pijany. Nie pijany do nieprzytomności – Richard Donovan nigdy by się tak nie ośmieszył – ale taki, w którym jego głos stawał się coraz głośniejszy, opowieści coraz dłuższe, a prawda giętka.

Widziałem, jak zaczepia Harolda Mercera w pobliżu wieży Dom Pérignon, gestykulując szeroko kieliszkiem szampana.

„Piętnaście milionów przychodu w zeszłym roku” – usłyszałem. „Rozwijamy się w segmencie komercyjnym. Nadchodzą wielkie rzeczy”.

Wiedziałem na pewno, że jego firma zarobiła może trzy miliony. Może.

Twarz Harolda pozostała uprzejmie neutralna, ale zobaczyłem, że wymienił spojrzenie z Catherine — takie spojrzenie wymieniają małżonkowie, gdy oboje myślą o tym samym, ale nie chcą tego powiedzieć.

„Twój ojciec wydaje się być entuzjastycznie nastawiony” – powiedziała Catherine, pojawiając się obok mnie przy stole z deserami.

Chciałem przeprosić, wyjaśnić, w jakiś sposób odciąć się od spektaklu, który odbywał się po drugiej stronie sali.