Szpital pachniał mocnym środkiem dezynfekującym, ale nawet ta ostra woń nie potrafiła przykryć lodowatej atmosfery, która unosiła się w korytarzu przy oddziale intensywnej terapii. Za podwójnymi drzwiami leżałam nieprzytomna po nagłym cesarskim cięciu. Moje ciało było zmęczone walką, a każdy sygnał aparatury brzmiał jak przypomnienie, że granica między strachem a nadzieją bywa bardzo cienka.
Tymczasem po drugiej stronie tych drzwi stał mój mąż, Grant Holloway — człowiek, z którym planowałam wspólne życie. Zamiast niepokoju widać było u niego tylko pośpiech. Poprawił mankiet drogiego garnituru, jakby przygotowywał się do spotkania biznesowego, a nie do rozmowy o stanie zdrowia żony i świeżo narodzonych dzieci.
