Bez słowa cofnąłem się, wpuszczając ją do środka

Bez słowa cofnąłem się, wpuszczając ją do środka. Nogi nagle zrobiły się jak z waty, jakby ktoś wyłączył w nich stabilność. Kobieta przeszła do kuchni, postawiła teczkę na stole i usiadła, splatając dłonie — jak na przesłuchaniu, tylko że teraz to ja byłem przesłuchiwany. — Ich rodzice — zaczęła, patrząc nie na mnie, lecz w okno — oficjalnie zginęli w wypadku. Ale to nie była zwykła tragedia. Zesztywniałem.

— Nazywam się Klara Weiss — powiedziała w końcu. — Byłam prawniczką tej rodziny. I depozytariuszką testamentu, który miał wejść w życie tylko pod jednym warunkiem: jeśli dzieci zostaną adoptowane przez jedną osobę. Wszystkie. I jeśli ta osoba nie będzie związana z systemem opieki. Podniosłem na nią wzrok. — Co to znaczy… warunek? Klara otworzyła teczkę i wyjęła kolejną — cieńszą, ale cięższą w odbiorze.