Marcus obserwował, jak zegarek znika w rdzewie i cieniu, a dziwne poczucie smutku przeszywało go z ulgą.
Po raz pierwszy w życiu zrozumiał, że przetrwanie nie polega na tym, co posiadasz.
To polega na tym, czego jesteś gotów szybko się pozbyć, aby pozostać żywym.
Siedząc na kanapie Aishy, słuchał delikatnych dźwięków sąsiedztwa i zdał sobie sprawę, że coś gorszego od strachu:
Jego życie zawsze było strzeżone przez dystans.
Dystans od konsekwencji.
Dystans od ludzi.
Dystans od rzeczywistości, którą Aisha żyła na co dzień.
I oto była tam, narażając swoją rzeczywistość, aby uratować jego.
Popatrzył na nią. Naprawdę się przyjrzał.
Nie jako pracownik, który sprzątał marmurowe podłogi.
Kobieta o kręgosłupie ze stali i kompasie moralnym ostrzejszym niż całe jego grono przyjaciół.
„Dałem im zbliżyć się,” wyszeptał, głos się załamał. „Zbudowałem swoje życie wokół ludzi, którzy czekali, aby mnie pochować.”
Aisha podeszła bliżej i położyła dłoń na jego ramieniu. Mocno. Ugruntowując.
„Ufałeś,” powiedziała. „To nie jest przestępstwo. Ale pozostawanie ślepym teraz byłoby.”
Marcus przełknął głośno. Pieczenie w jego oczach nie było już gorączką.
To było smutkiem z pazurami.
Wstał, nogi niestabilne, ale postanowione.
