Nigdy nie powiedziałem

Moja matka stała tam, ujęta przez wejście jak obrazek “Elegancji na Święta”. Miała na sobie głęboko zieloną jedwabną suknię, perły opierające się na jej szyi, a jej włosy były wymodelowane w fale, które nie drgnęły. Jej uśmiech był idealny, wypolerowany i całkowicie pusty—taki, który dajesz kelnerowi, którego planujesz nie przelicytować.

“Della,” powiedziała, odsuwając się na bok bez otwierania ramion. “Dotarłaś.”