Po pięciu latach mycia, podnoszenia i opieki nad nim usłyszałam, jak mój sparaliżowany mąż śmieje się z nieznajomą osobą i mówi, że jestem jego „darmową służącą” i że nie zostawi mi ani grosza.

W budynku powitał mnie znajomy chłód środka dezynfekującego. Wolontariusz poinformował mnie, że Lucas jest na dziedzińcu z innym pacjentem. Podszedłem do szklanych drzwi, poprawiając włosy i starając się wyglądać na mniej zmęczonego, niż się czułem.