Przez chwilę milczał, a potem westchnął. — To nie jest takie proste, Aniu. Kocham cię, ale… czuję się, jakbyśmy byli tylko współlokatorami. Wszystko jest na twojej głowie, ja jestem wiecznie zmęczony. Nie pamiętam, kiedy ostatni raz się śmialiśmy.
Zrobiło mi się przykro, bo miał rację. Nasze życie zamieniło się w rutynę. Praca, dzieci, dom, rachunki. Gdzieś po drodze zgubiliśmy siebie nawzajem.
— Może powinniśmy spróbować terapii? — zaproponowałam, choć sama nie wierzyłam, że to coś zmieni.
Paweł wzruszył ramionami. — Może. Ale czy to coś da?
Tego wieczoru długo nie mogłam zasnąć. Przewracałam się z boku na bok, analizując każde słowo. Czy naprawdę wszystko muszę brać na siebie? Czy jestem winna temu, że Paweł jest nieszczęśliwy?
Następnego dnia w pracy nie mogłam się skupić. Koleżanka z biblioteki, Basia, zauważyła, że jestem nieobecna.
— Aniu, co się dzieje? — zapytała delikatnie.
Nie wytrzymałam. Łzy popłynęły mi po policzkach.
— Paweł chce odejść. Mówi, że już nie jesteśmy szczęśliwi.
Basia przytuliła mnie mocno. — Może to tylko kryzys? Każda para przez to przechodzi. Ale musisz też pomyśleć o sobie. Nie możesz się całkiem zatracić.
Te słowa długo dźwięczały mi w głowie. Wieczorem, gdy dzieci zasnęły, usiadłam z kubkiem herbaty i zaczęłam pisać w zeszycie. Pisałam o swoich marzeniach, o tym, co kiedyś sprawiało mi radość. Przypomniałam sobie, jak kochałam malować, zanim pojawiły się dzieci, praca, obowiązki. Kiedy ostatni raz trzymałam pędzel w ręku?
Postanowiłam spróbować. Następnego dnia po pracy kupiłam farby i płótno. Wieczorem, gdy Paweł oglądał telewizję, a dzieci spały, zaczęłam malować. Czułam, jak wraca do mnie życie. Kolory na płótnie mieszały się z moimi emocjami — gniewem, smutkiem, nadzieją.
Paweł zauważył to po kilku dniach.
— Co robisz? — zapytał zaskoczony, widząc mnie przy sztaludze.
