Czasem, gdy patrzę w lustro, pytam siebie: czy warto było walczyć o siebie? Czy można być dobrą żoną i matką, nie rezygnując z własnych marzeń? Może właśnie na tym polega miłość — na szukaniu równowagi między dawaniem a braniem, między poświęceniem a szacunkiem do samej siebie?
A wy, jak myślicie? Czy można być szczęśliwą w rodzinie, nie tracąc siebie? Czy warto czasem postawić wszystko na jedną kartę i zawalczyć o własne szczęście?
