— Mamo, dlaczego nie pozwoliłaś mi wtedy pojechać do taty? — głos Michała, mojego syna, przeszył ciszę kuchni jak nóż. Stał w drzwiach, z plecakiem na ramieniu, gotowy do wyjścia, a ja poczułam, jak serce ściska mi się w piersi. Miał już dwadzieścia dwa lata, był dorosły, a jednak w tej chwili widziałam w nim tego małego chłopca, którego tuliłam do snu, gdy jego ojciec trzaskał drzwiami i znikał na całe tygodnie.
Nie odpowiedziałam od razu. Zamiast tego spojrzałam na niego, próbując znaleźć w sobie siłę, by nie wybuchnąć płaczem. Przez tyle lat byłam dla niego wszystkim — matką, ojcem, przyjacielem, czasem nawet wrogiem, gdy musiałam być stanowcza. A teraz, kiedy już dorósł, kiedy myślałam, że wreszcie zrozumie, ile mnie to wszystko kosztowało, on patrzył na mnie jak na winowajczynię.
Mój mąż, Andrzej, odszedł, gdy Michał miał trzy lata. Pamiętam tamten dzień jak dziś. Była zima, śnieg padał gęsto, a ja stałam w oknie, patrząc, jak jego sylwetka znika za rogiem. Nie powiedział nawet „do widzenia”. Po prostu spakował walizkę, rzucił kilka słów o tym, że „tak dalej się nie da” i wyszedł. Michał spał wtedy w swoim łóżeczku, a ja przez całą noc siedziałam na podłodze, nie mogąc uwierzyć, że zostałam sama.
