Sylwester na Manhattanie, w najbardziej ekskluzywnej restauracji miasta. Rachel Carter — miliarderka, dyrektor generalna, trzykrotna bohaterka okładki „Fortune” — właśnie usłyszała, że nie ma dla niej wolnego stolika.
— Przykro mi, proszę pani. Jesteśmy kompletnie zarezerwowani — powiedział uprzejmie maître d’hôtel.
Wokół dźwięczały kieliszki szampana, pary obejmowały się, rodziny śmiały się głośno. Każdy zdawał się gdzieś należeć, mieć kogoś, kogo można było przytulić.
Gdy już odwracała się w stronę wyjścia, jej uwagę przyciągnął ruch w rogu sali. Czarnoskóry mężczyzna siedzący przy stoliku pod oknem wstał. Obok niego podniosła głowę mała dziewczynka z warkoczykami. Mężczyzna złapał spojrzenie Rachel i skinął dłonią, zapraszając ją do siebie.
Ją? Nieznajomy zapraszał ją, żeby została?
Jeszcze trzy godziny wcześniej Rachel Carter prowadziła jednocześnie wideokonferencję z inwestorami z Singapuru, Londynu i São Paulo. Zamknęła transakcję wartą dwa miliardy dolarów, nie podnosząc nawet głosu. Jej nazwisko budziło respekt w salach zarządów na czterech kontynentach. Teraz stała w holu „La Maison Elise”, najbardziej pożądanej restauracji na Manhattanie, i dowiadywała się, że to wszystko nie ma żadnego znaczenia.
— Być może źle mnie pan zrozumiał — powiedziała opanowanym głosem. — Zapłacę potrójną stawkę. Poczwórną. Proszę podać kwotę.
Maître d’hôtel, szczupły mężczyzna z siwiejącymi skroniami i przepraszającym uśmiechem, pokręcił głową.
— Rozumiem, pani Carter, i naprawdę chciałbym pomóc, ale każdy stolik jest dziś zarezerwowany. To sylwester.
Oczywiście, że o tym wiedziała. Nie przewidziała tylko jednego: że restauracja, w której organizowała niezliczone kolacje biznesowe i gdzie personel znał jej upodobania — aż po dokładną temperaturę wody mineralnej — w jedyny wieczór, gdy przyszła sama, nie będzie miała dla niej miejsca.
Asystentka wyjechała wcześniej, żeby zdążyć na lot do Chicago. Kierowca poprosił o wolne tygodnie wcześniej, a Rachel bez zastanowienia się zgodziła. Miała penthouse z widokiem na Central Park, piwniczkę z winami wartą więcej niż domy większości ludzi — i ani jednej osoby, która na nią czekała.
Po raz pierwszy od lat sama prowadziła samochód — lśniącego czarnego Mercedesa, którego zakupu niemal nie pamiętała — przeciskając się przez świąteczny ruch uliczny jak każdy zwyczajny człowiek. Wmawiała sobie, że to przygoda. Nie przyznała, że to samotność. To słowo nie istniało w jej słowniku.
— Rozumiem — powiedziała w końcu do maître d’hôtel. W polerowanych marmurowych ścianach odbijało się jej odbicie: perfekcyjny makijaż, antracytowy kaszmirowy płaszcz droższy niż czyjaś roczna pensja, nienaganna postawa. — Dziękuję za poświęcony czas.
Odwróciła się i ruszyła w stronę wyjścia, obcasy stukały o podłogę w precyzyjnym rytmie.
