Ciąg dalszy historii

— Jeśli nie masz nic przeciwko… Odkąd go zobaczyłem, nie mogę przestać o nim myśleć. Magdalena wtedy długo milczała. Patrzyła na zdjęcie, a w jej piersi powoli rodziło się coś trudnego do nazwania — mieszanina bólu, strachu i nagłej, niespodziewanej czułości. Bała się znów mieć nadzieję. Bała się przywiązać. Bała się, że nie podoła. Ale jeszcze bardziej bała się pustki. — Tomasz… — powiedziała wtedy cicho. — To poważna decyzja. To nie jest chwilowy impuls. — Wiem — podniósł na nią wzrok. — Wszystko rozumiem. Nie szukam zastępstwa. Chcę rodziny. Prawdziwej. Z tobą.

Nie zgodziła się od razu. Były rozmowy, wątpliwości, wizyty w ośrodku adopcyjnym, stosy dokumentów. Były bezsenne noce, kiedy leżała w ciemności i myślała: „A jeśli mnie nie zaakceptuje? A jeśli nie będę potrafiła pokochać go jak własnego?” Ale w dniu, kiedy po raz pierwszy spotkali Oskara, wszystkie jej lęki jakby się rozproszyły. Chłopiec stał przy oknie — szczupły, spięty, zbyt poważny jak na swój wiek. Nie rzucił im się w ramiona, nie uśmiechnął się szeroko. Po prostu patrzył — uważnie, niemal po dorosłemu. Gdy Magdalena przykucnęła przy nim i powiedziała: — Cześć, Oskar —