Starsza babcia ratowała tonącego wilka na lodzie, a kiedy wszystko już było za nimi, z lasu wyszli…

Babcia zamarła, bo z gęstwiny świerków wyszły jeszcze trzy wilki. Jeden duży, niemal czarny, dwa trochę mniejsze, ale wciąż potężne. Sunęły powoli po śniegu, prawie bezgłośnie, tylko mróz skrzypiał pod ich łapami. Kobieta poczuła, jak serce podchodzi jej do gardła. Instynkt krzyczał, żeby uciekać, ale nogi odmówiły posłuszeństwa. Stała, oparta na gałęzi, i patrzyła, jak zwierzęta podchodzą coraz bliżej.

Uratowany wilk spróbował się podnieść, ale zaraz zaskomlał cicho i znowu opadł na bok. Czarny wilk zatrzymał się kilka kroków od niego. Uniósł łeb i powoli powąchał powietrze. Potem spojrzał prosto na kobietę. Babcia ścisnęła gałąź tak mocno, że aż pobielały jej knykcie. Była pewna, że to koniec, że za chwilę rzucą się na nią wszystkie naraz.