„Mamo… Pamiętam go”

Głos Mateo był cichy, ale determinacja w jego słowach zatrzymała Danielę Morales w pół kroku. Miał pięć lat i ledwie sięgał ponad krawędź fontanny na centralnym placu w Cuernavace, a jednak sposób, w jaki wskazał na dziecko na ulicy, był spokojny—absolutny.

Daniela mocniej chwyciła jego dłoń, jej puls nagle stał się głośny w uszach. Podążyła wzrokiem za tym, co wskazywał.