— Mamo, dlaczego nie pozwoliłaś mi wtedy pojechać do taty? — głos Michała, mojego syna, przeszył ciszę kuchni jak nóż. Stał w drzwiach, z plecakiem na ramieniu, gotowy do wyjścia, a ja poczułam, jak serce ściska mi się w piersi. Miał już dwadzieścia dwa lata, był dorosły, a jednak w tej chwili widziałam w nim tego małego chłopca, którego tuliłam do snu, gdy jego ojciec trzaskał drzwiami i znikał na całe tygodnie.
Nie odpowiedziałam od razu. Zamiast tego spojrzałam na niego, próbując znaleźć w sobie siłę, by nie wybuchnąć płaczem. Przez tyle lat byłam dla niego wszystkim — matką, ojcem, przyjacielem, czasem nawet wrogiem, gdy musiałam być stanowcza. A teraz, kiedy już dorósł, kiedy myślałam, że wreszcie zrozumie, ile mnie to wszystko kosztowało, on patrzył na mnie jak na winowajczynię.
